पुरानो पार्टी

नेपालमा दुई किसिमका चीज धेरै टिकाउ छन्—
१. पुराना मन्दिर
२. पुराना राजनीतिक वाचा

पहिलोले संस्कृतिको रक्षा गर्छ।
दोस्रोले… चुनाव आउँदा मात्र जाग्छ। 😄

नेपाली कांग्रेसलाई हेर्दा कहिलेकाहीँ लाग्छ, यो पार्टी होइन, राजनीतिक संग्रहालय हो।
बाहिर बोर्ड राख्न मन लाग्छ—

“यहाँ प्रवेश गर्दा २०४६ सालको भावना अनिवार्य रूपमा साथमा ल्याउनुहोस्।”

वाचा: Copy Paste Edition

हरेक चुनावमा एउटै स्क्रिप्ट:

जनताले सोच्छन्: “यसपटक नयाँ होला।”
तर खोल्दा फाइल उही—Save As: Manifesto_Final_Final_RealFinal.docx

अनुभव राम्रो कुरा हो।
तर जब अनुभव यति धेरै हुन्छ कि नयाँ आइडिया नै आउन छोड्छ, तब समस्या हुन्छ।

कहिलेकाहीँ त लाग्छ,
देश २१औँ शताब्दीमा छ,
तर निर्णय प्रक्रिया अझै ल्यान्डलाइन युगमा होल्डमा राखिएको छ।

नेपालमा “Coming Soon” सबैभन्दा लामो समय टिक्ने वाक्य हो।
सडक, विकास, सुधार… अनि पारदर्शिता पनि।

भ्रष्टाचारको कुरा उठ्यो भने:

अन्त्यमा निष्कर्ष:

“अर्को बैठकमा छलफल गरौँला।”

नेपाली राजनीतिमा एउटा गहिरो दर्शन छ—

“पद अस्थायी हो, तर पदप्रतिको मोह स्थायी।”

कुर्सी छोड्नु भनेको यहाँ त्याग होइन,
अर्को गठबन्धनको प्रतीक्षा हो।

युवालाई भनिन्छ: “तिमीहरू नै भविष्य हौ।”

तर जब निर्णय गर्ने समय आउँछ— “तिमीहरू अझै साना छौ।”

युवा प्रयोग हुने गर्छन्:

तर नीति बनाउने कोठामा?
WiFi जस्तो—पासवर्ड थोरैलाई मात्र थाहा।

नेपाली जनता यति सहनशील छन् कि:

राजनीतिज्ञहरूलाई थाहा छ—

“जनता रिसाउँछन्, तर बिर्सिन्छन् पनि।”

यो व्यंग्य कुनै एक पार्टीलाई मात्र होइन, पुरानो सोचलाई हो।

देशलाई चाहिएको:

अब जनताले पनि भन्नुपर्छ:

“हामीलाई भावनात्मक भाषण होइन, कामको बिल देखाउनुहोस्।”

अन्तिम कुरा:
लोकतन्त्रमा पार्टीहरू भगवान् होइनन्।
प्रश्न गर्नु, व्यंग्य गर्नु, जवाफ माग्नु—
यही नै नागरिकको असली शक्ति हो।